Vorige keer ging het over een leuk (ok, toegegeven, overbodig) geschenkje voor de hond. Vandaag gaat het over een geschenkje voor het baasje…

Wookie is een schatje, maar als we gaan wandelen is ze soms wat overenthousiast, zeker in het begin. Ze trekt aan de lijn, vliegt achter vogeltjes aan, wil iedereen vrolijk gaan begroeten, … Allemaal heel lief, maar je wil natuurlijk niet zo vooruit gesleurd worden. Zeker met de sneeuwval van de voorbije dagen, Wookie is dan nog enthousiaster dan anders en het is sowieso al moeilijk om recht te blijven dan.

We hadden dus een gentle leader gekocht. Dit gareeltje bestaat uit een stuk rond de snuit en een stuk rond de nek dat dan met de lijn verbonden is. Het is géén muilkorf: de hond kan nog eten en drinken of met een bal spelen met de gentle leader aan. De lijn zit vast aan de zijkant, waardoor de snuit van de hond naar jou wordt toegedraaid eens hij begint te trekken. De rest van het lichaam volgt, waardoor je hond snel zal doorhebben dat het niet uitmaakt te trekken, want het gaat toch niet vooruit.

Een gentle leader is veel leuker voor de hond dan een slipketting. Niet alleen kan zoiets de vacht beschadigen (zeker bij Schipperkes met hun dikke pluche kraag), ook is het minder aangenaam lichtjes “gewurgd” te worden dan dat hun snuit niet meer vooruit gaat.

Maar natuurlijk vond Wookie géén van beide ideeën goed… Ze zag er zo zielig uit dat we maar een fotootje gemaakt hebben… Wenkbrauwen gefronst, staartje naar beneden: this is one sad Schipperke…

Zo bleef het natuurlijk niet. Eens ze er een beetje aan gewend was, viel het allemaal wel mee. Ze liep rustig naast ons mee, we stopten vaak genoeg zodat ze even kon snuffelen en iedereen had een leuke dag.

Voor een drukkere plek, zoals een stadscentrum, is de gentle leader ideaal. Maar als we naar het park gaan, nemen we toch de gewone halsband mee zodat ze vrij kan lopen.

We weten weeral wat kopen voor Wookie deze Kerst!

Neem eens een kijkje op www.puppytweet.com (site in het Engels). Het principe is dat je door middel van een bedeltje aan de halsketting van je hond en een ontvanger in de pc continu kan volgen wat je hond doet. Gebaseerd op hoe actief hij of zij door het huis rent, en of hij of zij blaft, post het halsband-accessoire info naar de ontvanger, die dan op zijn beurt een post aanmaakt op de Twitter-account van je viervoeter.

Zoiets als: “AHA! Daar is de postbode weer! TEN AANVAL!”?? Ik kan er me nog altijd niet goed iets bij voorstellen, maar het heeft blijkbaar veel fans gewonnen. Op de Facebook-pagina van Puppy Tweets zijn al meer dan 2000 aanhangers geregistreerd.

Er zijn echter wel twee problemen, heb ik kunnen lezen. Blijkbaar is de tag die je aan je honds halsband moet hangen toch wel ietwat te groot. Voor de grotere vrienden is dat misschien niet zo’n probleem, maar voor onze Wookie is het ding waarschijnlijk wel iets te groot. Overigens zijn de commentaren die gepost worden nogal willekeurig. Het systeem weet wel onderscheid te maken tussen “beweging” en “geen beweging”, maar of “beweging” nu “hardlopen” of “rustig rondtrippelen in huis”…

In ieder geval is het een grappig concept! Wookie zou misschien ooit nog live commentaren kunnen geven op de posts die ik hier schrijf over haar?

Het is alweer even geleden dat ik nog eens foto’s van Wookietje online gezet heb… Dus, eens kijken waar ze onlangs nog heeft fotogeniek zitten wezen…

Deze is op een van de weinige mooie zonnige dagen gemaakt op het terras. Met mijn nieuw fototoestel, yay! Het grappige is dat haar papa ook altijd zo zit met één voorpootje tussen zijn achterpoten. Het zal een typisch trekje zijn!

Tijdens het WK-voetbal 2010. Ze vond het over het algemeen wel fijn om naar te kijken, blijkbaar. Telkens als er een match op tv was, ging ze van tijd tot tijd eens met haar pootjes op de tv-kast staan om een fase van dichtbij te bekijken. Na verkeerssignalisatie nu ook sportverslaggever-Wookie?

Slapen doet ze nog steeds het liefst bij ons in de zetel, pootjes omhoog. Lekker tussen de kussens, hoog en droog. Oogjes toe en snaveltjes dicht.

Iemand stelde me recent de vraag of een Schipperke snel zindelijk wordt. Ik moet daar volmondig “ja!” op antwoorden: wij hebben met Wookie nog een drietal ongelukjes gehad nadat we ze gingen halen, maar buiten die drie keer ging ze eigenlijk al vlot op haar krantje toen we ze zijn gaan ophalen bij de fokker als puppy.

Gezien ze daar thuis woonden en die mensen uiteraard ook niet in een varkensstal wilden leven, hadden ze de puppy’s van bij het begin vrij hard gewend gemaakt op de krant te gaan. Eentje moet dit maar doen, en de rest gaat op z’n neus af. Het was putje winter, en een strenge winter, toen Wookie klein was, dus veel in de tuin spelen en daar haar plasje achterlaten was er niet bij natuurlijk.

Schipperkes zijn nu wel vrij intelligente beestjes en je moet hen niet al te vaak iets tonen vooraleer ze begrijpen wat je van hen wilt. Zij hadden ook niet echt extra beloning nodig om op de krant te leren gaan, na een tijdje gingen ze met z’n vijfjes intuïtief daar. Dit hangt wel een beetje van hond tot hond en ras tot ras af: er zijn mensen die tot een half jaar kunnen sukkelen vooraleer hun hondje zindelijk is.

Het belangrijkste om een hond iets aangeleerd te krijgen is beseffen dat je met straffen nergens komt, behalve dan dat hij je niet meer zo leuk gaat vinden. Je moet je hond een beetje aanvoelen: na een slaapje, na eten, na een momentje van opwinding zoals spelen of bezoek dat langskomt, kan je hem best even de kans geven z’n gevoeg te doen. Als hij dit dan doet, kan je hem best goed belonen, zodat hij de link gaat maken. Die beloning kan je dan uiteraard op termijn afbouwen. Straffen na de “misdaad” helpt niet, omdat honden niet zo lang onthouden. Dat plasje van vijf minuten geleden zal hij niet meer associëren met jouw boosheid.

Gezien de praktische kant van Wookie’s krantentraining, hebben we dit maar gehandhaafd. Wookie gaat nu in huis (voor wanneer het echt nodig is) op de kattenbak. We hebben wel de indruk dat ze boompjes om aan te snuffelen of vers gras wel toffer vindt, maar als de nood het hoogst is, is de redding toch nabij. Dit lukt echter niet voor elk ras. Wookie is net klein genoeg voor een kattenbak, maar ik stel voor dat mensen met een labrador toch maar een tuin of genoeg wandelingen voorzien! En ook wel: laat die kattenbak geen vervanger worden voor de wandeling, want dat is uiteindelijk wat een hond nog het liefst doet!

Vandaag kwam ik bij het zoeken hoe goed Wookie het doet in de rankings een artikel tegen uit het Nieuwsblad, uit 2006. De Encyclopedie van de Belgische Hondenrassen is toen uitgegeven, geschreven door Robert Pollet & Dominique Grandjean, beide gekend in hondenkeuring-middens. In het artikel bespreken ze de Belgische hondenrassen even kort, een beetje van populair naar minder populair. Best wel veel Belgische rassen eigenlijk. Je kan het hele artikel hier lezen.

Ik licht er even het stukje over het Schipperke uit:

Tenslotte is er ‘ons’ Schipperke’, waarmee we eigenlijk terugkeren naar de herders. Het woord is afgeleid van ’scheper’ en het Schipperke is dan ook een soort miniatuur Groenendaeler. ,,Het is een hondje dat niet weet dat het klein is”, typeert Pollet dit hondje. Hij verwijst daarmee naar de tomeloze energie van dit uitstekende wakertje dat wel heel makkelijk blaft. Misschien is het ras daarom niet zó populair, terwijl het toch wereldwijd bekend is. Dat leidt overigens tot nogal wat misverstanden zoals de bewering in sommige Engelstalige boeken als zou het Schipperke een Nederlands ras zijn. ,,Absoluut onjuist”, zegt Pollet. ,,Dit herdertje is in de stedelijke omgeving van Brussel en Leuven ontstaan. Maar ja, het Schipperke heeft het nadeel dat hij, in tegenstelling tot de meeste Belgische rassen zijn herkomst niet in zijn naam heeft.”

(Het Nieuwsblad online, 25/6/2006)

Denken jullie dat het weinig populair zijn van het Schipperke hiermee te maken heeft?
Ik moet namelijk zeggen dat Wookie tot nu toe weinig van zich laat horen. Soms, als er echt veel vreemd lawaai is buiten, zal ze wel eens even grommen, maar als we haar tot de orde roepen houdt ze er wel onmiddellijk mee op.

Ik denk veeleer dat Schipperkes niet goed in de markt liggen omdat wie een herdershond zoekt misschien eerder zal kiezen voor de typerende, grotere rassen binnen die categorie (de Duits of de Mechelaar, of misschien een Border Collie voor mensen met veel tijd). En iemand die een klein hondje wil, denkt niet in eerste instantie aan een Schipperke, maar aan een Jack Russell, een Chiuaua of een Vlinderhondje.

Ik denk dat Schipperkes een zekere “schattigheidsfactor” missen binnen de algemene kennis over het ras – totaal onterecht natuurlijk! Want hoewel sommigen zich graag laten gelden en het met momenten kleine zwarte duiveltjes zijn, zijn Schipperkes ook ongelooflijk lief en aanhankelijk, en echt wél allemansvrienden als je hen goed socialiseert. Tenslotte zijn Jack Russells drukke halve jagertjes, en kunnen Chi’s en Vlindertjes best wel venijnig uit de hoek komen. Nature & nurture gaan ook bij honden hand in hand, lijkt me.

Ben je door de verhalen over Wookie al helemaal overtuigd om er zelf aan te beginnen?

Zeker doen zou ik zeggen! Schipperkes zijn echt superbeestjes. Ze zijn klein genoeg voor mensen die een grote vriend niet zien zitten omdat ze kleiner wonen of zoveel werk niet zien zitten (ik denk maar aan de oppervlakte die moet gekamd worden…), maar groot genoeg voor wie een Papillon of een Chiuaua echt wat erover vinden.

Maar waar koop je nu een Schipperke?

Je kan zeker een kijkje nemen op de website van de Belgische Schipperkesclub. Zij hebben contacten met fokkers van over gans Europa, en lijsten die ook op. De meesten van deze fokkers kennen de mensen van de Schipperkesclub ook persoonlijk. Je hebt hier te maken met fokkers die volgens de regels fokken en houdt de broodfok niet in stand.

Op deze site met aanbevolen fokkers vind je adressen in België (zowel Vlaanderen als Wallonië), Nederland, Frankrijk en nog enkele andere Europese bestemmingen.

Het is volgens mij zeker belangrijk dat je persoonlijk contact opneemt en voor je toestemt een pup te nemen eens afspreekt. De fokker leert jou kennen en jij ziet wat je kan verwachten. Gewoonlijk zal je ook de mama van je hondje ontmoeten, wat toch ook leuk is. Als de fokker jou een beetje leert kennen zal hij ook beter kunnen inschatten welk type beestje hij aan jou moet toevertrouwen: een druk hevigerdje of eerder het lieflijk slapertje?

Schipperkes zijn de max. Echt wel. Mocht je vragen hebben, stel ze gerust!

Recent is ons klein meisje groot geworden… Een week of 3 geleden werd Wookie loops. Ze is nu bijna 10 maanden wat vrij laat is. Haar beide zusjes waren allebei loops na een maand of 6 à 7.

Je merkt aan een teefje dat ze loops is wanneer de vagina er ietwat opgezet uitziet. Bij een Schipperke valt dat eens zo hard op, omdat ze hun staart over het algemeen hoog op de rug dragen. De tepeltjes zijn ook ietwat gezwollen. Soms gaat hier een weinig vochtverlies mee gepaard. En wanneer reutjes haar niet meer gerust kunnen laten op een hondenwei, weet je waarschijnlijk ook hoe laat het is. Loopsheid duurt gemiddeld een week of 4, maar de geur die reutjes gek maakt blijft nog wel een tweetal weken hangen nadien.

Wookie is geen groot hondje en dan valt het al bij al nog mee qua bloedverlies. Spijtig genoeg is ze niet erg proper op zichzelf. Toen ik nog thuis woonde hadden we ook een teefje, en van haar vonden we nooit een druppeltje. Wookie vindt het precies maar een beetje een vieze bedoening… Wat extra poetswerk dus – gelukkig heb ik een verstuikte enkel en kan ik het werk doorgeven… Hihi…

Er zijn wel oplossingen om het bloedverlies op te vangen. Zo bestaat er een soort broekje dat je je hond kan aandoen, een loopsheidbroekje. Dat ziet er dan uit zoals op de foto hieronder. Wij hebben zoiets echter niet voor haar, omdat ik denk dat dat ding sneller verscheurd zal zijn dan dat ik het kan aandoen! Het principe is dat je in die stoffen luier een soort verbandje van watten legt, dat je dan geregeld vervangt of uitwast.

Ze zijn niet allemaal zo saai hoor. Dit prentje hierboven is in feite ook meer bedoeld voor hondjes die niet meer zindelijk zijn door ziekte ofzo. Loopsheidbroekjes zien er over het algemeen wel iets vrolijker uit…

Deze vriend voelt zich vreselijk sexy!

Ik denk dat dit voor sommige honden zeker een oplossing kan zijn. Wanneer je hen goed in het oog kan houden in het begin, zodat je hen kan berispen mochten ze het willen stuk bijten. Je vindt dit onder andere bij Zooplus, zie de link rechts.

Behalve dit kan je er niet veel aan doen, behalve afwachten. Soms kan een hond er wel een beetje last van hebben. Niet alleen wat buikpijn, maar ook schijnzwangerschap kan een bijverschijnsel zijn. Als een teefje schijnzwanger is, zal je dat merken aan haar gedragingen. Ze zijn dan een beetje “emo”, om het zo te zeggen. Ze liggen wat te mokken, of lijken wat droevig, en ze maken een nestje met hun speeltjes ergens in huis.

Dit heeft echter wel een coole reden. In het wild, bij wolven, waar de hond van afstamt, zal enkel het sterkste teefje pups krijgen. Alle hondjes in de roedel worden echter “zwanger” en produceren allemaal melk, zodat voor de pups kan blijven gezorgd worden mocht er met de moeder iets gebeuren. Gezien zij de sterkste is, gaat ze ook mee jagen. Eigenlijk knap hoe de natuur dat weeral opvangt!

Maar dus, behalve hier en daar een drupje bloed en eventueel een mopperige hond, heb je weinig last van loopsheid. Let wel goed op dat je haar in deze periode niet onbewaakt bij reutjes laat komen! Je zou wel eens sneller met een ongewenste dekking kunnen zitten dan je denkt! In tegenstelling tot bij de mens is het bloeden bij een hond juist een teken van vruchtbaarheid, terwijl bij de mens de cyclus er dan precies op zit. Een teefje kan dus in deze periode gedekt worden. Best niet naar de hondenwei!

Wookie boeit het precies echt maar weinig. Ze is zo vrolijk als anders. Maar ze zal wel blij zijn als ze weer mag rondhollen met haar vriendjes op de wei!

Ik wilde jullie eigenlijk eerder deze week vertellen over hoe leuk het is om te gaan joggen met je hond. Het werd namelijk eens tijd om iets aan m’n conditie te gaan doen, dus besloot ik opnieuw te starten met Start to Run en het dit keer eens níet op te geven. Toen ik klaar stond om door te gaan, iPod in de oren, keek Wookie naar me met zo’n beschuldigende blik dat ik al niet anders meer durfde dan ze haar halsbandje aandoen.

Ze keek eerst wel een beetje vreemd en liep wat onwennig heen en weer, maar al gauw had ze door dat het menens was. Start to Run is een intervaltraining, maar Wookie zag die minuten stappen tussendoor eigenlijk niet zitten. Ik denk dat zij best 19 minuten aan een stuk had kunnen rennen. Ik daarentegen…

De eerste en tweede les gingen eigenlijk vrij vlot. Ze vond het volgens mij ook wel tof. Ik doe niet echt aan canicross ofzo, had ook geen gareel rond het middel maar droeg gewoon haar leiband in m’n hand. Ik kan me echter wel indenken dat het zowel voor mens als dier leuk moet zijn om te lopen samen. Je voelt je niet zo eenzaam – wat ik nog het ergst vind aan joggen eigenlijk, en voor je hond is het een gezonde workout.

Maar zondag werd ik voor mijn sportieve prestaties afgestraft… We waren op weg in het park toen ik op 4 minuten voor het einde van mijn training over een boomwortel viel die een stukje boven de grond stak… Ik liet Wookie los, maar ze keek al snel om met zo’n snuitje van “wat zit jij daar nu op de grond te doen?”, gelukkig maar. Twee andere joggers hebben me richting auto geholpen, en dat was mijn laatste actie…

De gewrichtsbandjes rond mijn enkel zijn alledrie zwaar uit het gelid, alles ziet dik en blauw tot op mijn been toe en ik moet een week binnen blijven en ermee omhoog zitten, ijs leggen, zalf smeren, …

Aan alle sportieve hondeneigenaars: take care! Bomen zijn evil…

Gezien de hittegolf die we de laatste paar dagen hebben mogen ondervinden (EINDELIJK!!!) besloten we zondag in Beringen naar de SchipperkesDag te gaan, georganiseerd door de Belgische SchipperkesClub (www.schipperke.be).

Om Wookie wat af te laten koelen, hadden we ze even voorzichtig natgesproeid met een tuinslang. Ik dénk dat ze’t leuk vond! Wat fotootjes!

Ik en Wookie op de SchipperkesDag!

Een nat Schipperke!

Schuddeeeeeen!

In juni gingen we voor drie dagen naar Disneyland Paris. En hoewel Disneyland “the happiest place on earth” is, en ze daar lief zijn voor alles en iedereen, hebben ze het niet begrepen op huisdieren. Als je ziet hoeveel moeite ze daar doen om alles proper te houden kan je hen dat ook niet kwalijk nemen, ergens.

Nu, eigenlijk mag je je hond wel meenemen naar Disneyland Paris: ze hebben vlak buiten het park een residentie voorzien waar je je viervoeter kan achterlaten, en waar hij beschutting krijgt in een hok (half overdekt, half niet). Hij krijgt ook eten en drinken. Er even mee wandelen moet je dan weer zelf komen doen, maar daar loop je dan met plezier even voor terug naar de ingang waarschijnlijk.

Ik heb nog even getwijfeld om dit met Wookie te doen, maar we verbleven gedurende 3 dagen ook in een Disneyland Hotel en ook daar zijn geen huisdieren toegelaten. Om Wookie dan gedurende de dag in een kooi te steken, en ‘s avonds in de auto te laten slapen, dat leek me echt te zot. Dus ging ze op logement bij mijn ouders…

Wookie met superlekker knabbeltje!

We vertrokken maandag dus brachten we haar zondagavond naar mijn ouders. Ze had toen nog niet door dat er iets aan de hand was natuurlijk, gewoon een bezoekje zoals anders. Toen we er ‘s avonds vandoor gingen en haar daar lieten zitten, was ze wel een beetje verontwaardigd, zo vertelde mijn moeder. Ze ging aan de deur snuffelen, zat een beetje te piepen en werd onrustig. Maar gelukkig hebben mijn ouders dan met haar gespeeld, en we hadden ook speciaal een lekker speeltje gekocht zodat het leed wel wat werd verzacht.

Ze heeft zich 3 dagen heel goed gedragen. De eerste nacht was een beetje onwennig, maar we hadden ook haar bench meegenomen waar ze ook thuis in slaapt, en al haar speeltjes, waardoor ze zich toch snel op haar gemak voelde. Ze bleef langer liggen dan mijn ouders! Ze waren niet zo gelukkig dat ze haar terug aan me moesten afgeven toen we terug waren, maar wij waren erg blij Wookie terug te zien uiteraard!

Er zijn verschillende dingen die je met je huisdier kan doen als je op reis vertrekt.
Hopelijk heb je geluk zoals wij, en kan je je hond even onderbrengen bij vrienden of familie. Zorg wel dat je dier gewend is aan zijn nieuwe baas: als het iemand is die hij/zij de eerste keer ziet, kan het zowel voor mens als dier schrikken zijn!
Maar een hondenpension is een goed alternatief – zorg wel dat je dit eerst even een bezoekje brengt, zodat je toch weet waar je je hond achterlaat. Een hondenpension is meestal voorzien van verschillende kooien, en gewoonlijk heeft ook elke overdekte kooi een eigen stukje onoverdekt grasveldje eraan vast. De diertjes krijgen eten en drinken, en hun hok wordt gekuist, maar de liefde en de knuffels zullen ze even moeten missen waarschijnlijk. Ik kan je wel verzekeren dat je hart zal breken als je hem daar moet achterlaten… maar je moet je bedenken dat je hem wel komt terug halen wat later, en hoe door het dolle heen jullie dan zullen zijn!

Het is belangrijk dat je er alles aan doet om het voor je hond aangenaam te maken in zijn tijdelijke nieuwe verblijf. Als ze aan een bench gewoon zijn, doe dan de moeite deze mee te verhuizen. Neem zoveel mogelijk speeltjes en misschien een dekentje mee, zodat de geur van thuis mee met hen op reis gaat. En koop hen misschien nog een lekker knabbeltje (Wookie was heel blij met het botje gevuld met merg!), als is het maar om je eigen geweten te sussen…

Wat Disneyland Paris betreft: er zijn ook hotels in de buurt, al dan niet met Disney geassocieerd, waar je hond misschien wel kan overnachten. Je zal hem alleszins wel overdag in de pets residence moeten laten, omdat meestal in een hotel je de hond niet op de kamer alleen mag laten. Maar dan is hij tenminste ‘s avonds en ‘s nachts in je buurt.

Elk jaar laten vele mensen die op reis vertrekken hun hond achter, langs de weg, in het bos, … Wat je ook doet: doe dàt niet!! Zulke mensen verdienen de vriendschap van een hond niet! Er zijn genoeg alternatieven om je vriend onderkomen te geven. Een hond overleeft niet alleen, niet enkel omdat hij het niet kan, ook omdat hij niet zonder liefde kan. Doe hem dat niet aan! Plan zorgvuldig, niet alleen voor jezelf, maar ook voor je vriend, ookal kan hij niet met je mee.